faghat ye hess

روزگار میگذرد ... و تو هر روز بیش از پیش میفهمی دقایق پیش رو چقدر ارزشمندند ...خاطرات حالتو خوب میکنن ولی نمیتونی براشون وقتی بذاری ...پس از سال ها شد که بیام سراغت ...با تو روزهایی گذروندم که شاید الان که بهشون فکر میکنم دلم نمیخواد دوسشون داشته باشم ... شاید اون روزا بیشتر ازینکه برام یادآور خوشی باشن ، یادآور اینن که چقدر میتونستن بهتر باشن خوشحالم که اون روزها گذشتو به اینجا رسیدم ...خوشحالم که تونستم جایی باشم که خودم دوسش دارم ...خوشحالم که تونستم از پسش بربیام ...ولی تو برای من همیشه وبل...

شاید هیچ چیزی اندازه خوندن نوشته هایی که در همون لحظات درگیری روح و جسم ثبت شده قلب و ذهنتو به اون روزا نبره ... بگذار یادت بیارم که روزهایی داری حوالی نیمه 24 سالگی که شلوغی روزهاش زبانزد دانشگاهه و آرامش شب هاشو فقط خودت میدونیو یه نفر دیگه ... امروز توی بوفه ای که دیگه مخصوص ورودی خودمونه داشتم به امید تبریک تولد میگفتم که حرف سن شد ... امید میگفت قبلا 25 سالگی خیلی عدد بزرگی بود برام ... فکر میکردم وای الان که به 25 سالگی برسم چه کارها که نکردم ... ولی الان اصلا...